Vet

dumplings om van te janken uit kaohsiung

donderdag, mei 17, 2018
dumplings om van te janken uit kaohsiung

Wat sommigen met een optreden van Céline Dion hebben, heb ik met eten. Ik kan er enorm in op gaan. Vooral wanneer ik het alleen doe. Vooral als ik op reis ben. Dan vallen alle kleine details van een restaurant, van een gerecht op. Dan zit ik zowaar een beetje te grienen.

Zo ook bij mijn lievelingsdumplings. Het liefst zou ik met een doorstoomd mandje van deur tot deur gaan om iedereen te overtuigen van de schoonheid van deze jongens: slordige dumplings uit Kaohsiung. Als je blijft doorlezen, beloof ik je aan het eind een geheim ingrediënt dat ze nóg lekkerder maakt. Een recente ontdekken. Een addendum voor Vet.

kaohsiungIk ben in Kaohsiung, een grote havenstad in het zuiden van het eiland Taiwan. Ik zeg ben, niet omdat ik er nú ben, maar omdat dat mijn herinneringen zo levendig naar boven haalt. Heel eerlijk: in deze stad valt niet zo veel te beleven. De straten zijn Amerikaans breed, er is amper een toerist te vinden en de afstanden tussen knappe plekken zijn groot. Dus ik blijf vooral rond mijn slaapplek, in de Tuntex Sky Tower, wat overigens geen aanrader is als je geen Mandarijn spreekt. Vriend Jerry woont er gelukkig, helpt mij en zendt mij naar een gelauwerd restaurantje op de night market in de straat ernaast.

Terwijl ik van de immense toren vandaan loop en de straat vol dure auto’s verandert in die met smogzuchtende scooters ruik ik het eten al. Taiwanese worstjes ruiken naar speculaasjes. Gefrituurde kip naar witte peper. Bosui-wraps naar vet. Niets wat ik niet eerder heb geproefd, maar alles wat je in Taiwan hoort te eten. Het is druk bij het restaurant. Een flinke rij mensen staat voor de deur te wachten op een plekje. Maar ik reis alleen en dan duurt het wachten vaak niet lang.

Terwijl ik wacht op een bankje met Taiwanese oma’s links van mij en rechts van mij, valt er genoeg te zien. Want de keuken van dit restaurant staat gewoon buiten, half op de stoep, half op de straat. Als een witte machine vouwen ze dumplings en maken ze andere deegwaar. Vullen en niet lullen tot kunst verheven.

 

Het is haast jammer om naar de tafel te worden gebracht. Goddank is er een geplastificeerd Engels menu ergens van zolder gehaald. Obers durven mij niet te bedienen omdat we niet met elkaar kunnen praten. Alleen een lief meisje dat duidelijk heel trots is op haar Engels helpt ijverig met kiezen. Er komt een beef roll, wat groente en een soep op tafel nadat ik bestel en zelf wat weeïge ijsthee heb getapt. Maar daar gaat dit stukje niet over.

Een wit, melamine schaaltje komt op tafel. Zes, nee, acht slordig gevouwen en gekookte dumplings liggen als opgevouwen propjes keukenrol naast en over elkaar. Tussen de groefjes golft een scharlakenrode olie. Chili-olie van goede komaf.

Ik hevel een dumplings naar mijn mond. Olie druipt op de tafel. Ik bijt. En ik bijt in het sappigste gehaktmengsel dat ik ooit proefde. Ik neurie zoals Celine Dion aan het begin van I’m Alive. De sappigheid lijkt op die van een overdreven sappige burger zoals je die bij hamburgerjuwelier The Butcher eet. Hoe dóen ze het. Want ik proef niet alleen vlees, niet alleen krijsend pittige chili-olie. Ik proef reuzel. Gesmolten varkensvet. Geniaal. Een bordje pure decadentie om boven te wenen, want zo goed is het. Klein geluk. Of zoals Céline zingt

When you bless the dayI just drift awayAll my worries dieI’m glad that I’m alive.

Nou dat is nogal wat hè?

Deze dumplings wil ik je graag laten proeven. Ze staan namelijk in Vet. Ik ga niet met een stoommandje van deur tot deur, maar ik maak ze dit weekend in Utrecht en Amsterdam. Met dat geheime bonusingrediënt! Van 12 tot 1 bij Boekhandel Broese en vanaf 3 uur bij Boekhandel Scheltema op het Rokin. Dus kom met je hoogst gespannen verwachtingen naar de kookboetiek en laat gelijk een exemplaar van Vet signeren.

En als je naar Taiwan gaat, sla dit adres dan op in je Maps-kaartje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *